Podstawy metodologiczne kierunku po raz pierwszy przedstawili 1957 A.H. Conrad i J.R. Meyer w referacie Economic Theory. Statistical Inference and Economic History na konferencji Amerykańskiego Towarzystwa Historyków Gospodarczych; w latach 60. i 70. takie podejście badawcze zostało jako metoda powszechnie zaakceptowane przez historyków, choć sama nazwa „kliometria” budziła kontrowersje; część badaczy określało ją jako „ekonometryczna historia”, część jako „historia ilościowa”, inni zaś jako „nowa historia gospodarcza”; najwięcej zwolenników w owym czasie miało jednak określenie „historia społeczna”; współcześnie najczęściej używa się nazwy kliometria. Charakterystyczną cechą kliometrii jest świadome odwoływanie się do założeń klasycznej ekonomii, a zwłaszcza szerokie zastosowanie metod ekonometrycznych i statystycznych. Stosując te metody, dwaj amerykańscy przedstawiciele kliometrii — R.W. Fogel (Railroads and American Economic Growth 1964) i A. Fishlow (American Railroads and the Transformation of the Ante-Bellum Economy 1965), próbowali rozwiązać główny problem w amerykańskiej historii: jaką rolę odegrała kolej żelazna w rozwoju gospodarczym amerykańskiego narodu w XIX w.; próbowali przewidzieć, co by się stało, gdyby kolej nie zaistniała, jaki byłby jej faktyczny wpływ na realne koszty transportu oraz jaka byłaby różnica między aktualnymi kosztami transportu i hipotetycznymi kosztami, gdyby transportu kolejowego nie było; ich wyliczenia wykazały, że wbrew powszechnie przyjętemu mniemaniu, różnice te byłyby niewielkie, a rozwój kolei nie wywarł tak przemożnego wpływu na postęp gospodarczy, jak się to powszechnie przyjmuje; główni przedstawiciele kliometrii — Fogel i D.C. North 1993 otrzymali Nagrodę Nobla.